Wymogi hodowlane

Owczarek Niemiecki Linia Użytkowa

Informacja poniżej ma na celu przybliżenie Państwu całego przebiegu hodowli, zanim doczekamy się upragnionego nowego członka rodziny, czyli szczeniaka.


Należy zacząć oczywiście od suki hodowlanej. Można ją kupić, ale trzeba liczyć się z niemałymi kosztami. Cena dorosłej suki hodowlanej to wydatek rzędu 7000 – 10000 zł. Dlaczego ? Przygotowanie suki do hodowli nie jest łatwe. Oprócz dobrego pochodzenia, co musi być udokumentowane rodowodem, musi ona spełnić szereg innych wymogów. Przede wszystkim zgodność ze standardami rasy . I tu np. wysokość w kłębie musi mieścić się w przedziale 55 – 60 cm, przy dopuszczalnej tolerancji +/- 1 cm. Czyli suka tzw. przerośnięta lub nie spełniająca minimalnej granicy wzrostu nie może być dopuszczona do hodowli. Inny czynnik to np. stan uzębienia. Wystarczy brak jednego z istotnych zębów, a kończy się kariera hodowlana suki zanim taką się stanie. Spełnienie warunków określonych we wzorcu rasy nie upoważnia jeszcze do hodowli. Suka taka musi odbyć badania w kierunku dysplazji stawów biodrowych, gdzie dopuszczone są tylko wyniki : A – normalne stawy biodrowe lub B – prawie normalne stawy biodrowe. Następnie musi zaliczyć testy psychotechniczne przynajmniej podstawowe  lub testy o wysokim stopniu trudności czyli testy psa użytkowego do służb, które najczęściej stosuje się w przypadku linii użytkowej . Kolejny krok to pobranie materiału i wykonanie badań DNA, które ma na celu potwierdzenie zgodności z danymi zawartymi w rodowodzie, czyli potwierdzenie pochodzenia. Po spełnieniu w/w warunków suka przechodzi przegląd hodowlany, gdzie ostatecznie sędzia kynologiczny decyduje o możliwości wprowadzenia jej do hodowli. Oczywiście warunkiem jest jeszcze wymagany wiek. W przypadku suk to 18 miesięcy.


Mamy już sukę hodowlaną, czas przejść dalej.
Wybór reproduktora. Nie jest to prosta sprawa, bo nie każdy pies pasuje do naszej suki. Mimo wielu zalet, którym cieszy się wypatrzony przez nas reproduktor, może okazać się, że jest np. zbyt blisko spokrewniony, gdzie takie skojarzenie nie jest zalecane. Kojarzenie w pokrewieństwie można powierzyć jedynie doświadczonym hodowcom. Praktykując ten sposób można się spodziewać pożądanych cech u potomstwa jakimi dysponował wspólny przodek ze strony ojca i matki. Następnie warto jest obserwować wcześniej reproduktora. To znaczy określić przekazywanie cech na podstawie potomstwa z innymi sukami. Po obserwacji kandydata, analizach jego zachowania, przemyśleniach co do prawdopodobieństwa uzyskania odpowiednich cech u szczeniąt mamy już psa do krycia. Jednak może okazać się, że jest on daleko od naszego miejsca zamieszkania, co wiąże się z kosztami. Trzeba tu dodać, że wskazana jest powtórka krycia po ok 48 godzinach. Oczywiście koszty dojazdu, ewentualnie dwukrotnego lub noclegów nie są jedynymi kosztami. Sam ekwiwalent za krycie to średnio w Polsce ok. 1000 zł., porównywalnie u naszych południowych sąsiadów, na zachodzie – 2 – 3 krotnie więcej.


Zakładając, że wybraliśmy już partnera dla naszej suki, czekamy na jej ruję, a konkretnie na fazę w której może dojść do zapłodnienia. W określeniu dojrzałości jajeczek pomagają badania, takie jak np. badanie progesteronu. Jednak mimo określenia właściwej pory do krycia, nie koniecznie musi dojść do zapłodnienia. Może okazać się np. że reproduktor jest chwilowo niedysponowany. Trzeba szukać innego lub zaplanować wcześniej rezerwowego. Znanych jest również wiele przypadków, gdzie wszystkie badania wskazywały, że odbyte krycie przyniesie oczekiwany efekt w postaci narodzonych szczeniąt, a tymczasem okazuje się, że nasza suka nie jest w ciąży. Powody takich sytuacji są wyjaśniane na wiele sposobów. Istnieje wiele przyczyn, z których najczęściej nie wiadomo, która miała miejsce. Tymczasem przygotowaliśmy sukę do hodowli, wybraliśmy reproduktora, ponieśliśmy koszty. No cóż, ryzyko zawodowe. Teraz czekamy do następnej rui, czyli ok. 6 miesięcy, bo taka jest średnia przerwa miedzy tym stanem.


Załóżmy teraz, że suka jest zapłodniona. Czekamy na narodziny. W tym czasie jednak musimy przygotować przyszłą mamę do porodu i odchowania potomstwa. W czasie ciąży, trwającej średnio dwa miesiące jak i kolejne dwa po porodzie, musimy jej zapewnić przede wszystkim odpowiednią, bogatą w konieczne składniki dietę oraz spokojne miejsce z odpowiednimi warunkami ( temperatura, wilgotność itp. ) Na szczęście poród u owczarków niemieckich przebiega z reguły bezproblemowo. Inaczej jest w przypadku niektórych ras, gdzie często trzeba korzystać z pomocy lekarza. Owczarki są też na ogół dobrymi matkami co oznacza brak konieczności częstej interwencji ze strony hodowcy. Zdarzają się jednak sytuacje niezależne od sposobu wychowywania szczeniąt przez ich matkę, gdzie miot rodzi się martwy, częściowo martwy lub zaczynają się padnięcia w ciągu kilku do kilkunastu dni życia szczeniąt. Tu najczęściej powodem są: obecność bakterii, wirusów lub pierwotniaka w organizmach szczeniąt. Dodatkowo osłabia je obecność robaków typu glista czy tasiemiec, czego też należy możliwie szybko się pozbyć. W tym celu przeprowadza się odrobaczenie. Pierwsze miedzy drugim a trzecim tygodniem życia, następnie kilkakrotnie w odstępach podanych przez producenta środka odrobaczającego lub według wskazań lekarza. Następnie, konieczne jest przeprowadzenie szczepień ochronnych. Zalecane jest ich powtórzenie. Podstawowym rodzajem szczepień jest szczepienie przeciwko chorobom zakaźnym: nosówka i parwowiroza. W międzyczasie, tj ok. trzeciego, czwartego tygodnia życia szczeniąt, zaczyna się ich dokarmianie, gdyż pokarm, w postaci mleka matki jest już niewystarczający. Tutaj można spróbować przygotować samodzielnie taki pokarm, ale często jest on ubogi w składniki potrzebne dla rozwoju młodego organizmu lub też zawiera składniki potrzebne dla dorosłego psa, a przez szczenię przyswajalne w małym procencie. Dlatego lepiej jest skorzystać z gotowych karm opracowanych specjalnie odpowiednio do wieku. Same zabiegi weterynaryjne i karmienie to jednak nie wszystko. Tu nie mniej ważną sprawą jest tzw. socjalizacja szczeniaka, zabawy z nim, obywanie z różnym otoczeniem, czyli początki szkolenia.


Po spełnieniu w/w obowiązków przez hodowcę oraz osiągnięciu odpowiedniego wieku czyli ok. 8 tygodni, taki szczeniak może już trafić do nowego właściciela. W tym momencie trudno jest jednak zauważyć jego predyspozycje. Ukierunkowania są lepiej widoczne później. Ujawniają się w ciągu kilku, kilkunastu kolejnych tygodni życia szczeniaka. I tu chcąc dopasować do oczekiwań nabywcy, czyli czy ma to być np. pies stróżujący, pies przewodnik czy pies dla służb, trzeba nieustannie obserwować jego zachowanie podczas zabaw, treningów, w obcych dla niego miejscach, jak i w chwilach swobodnego wybiegu.


Jak widać hodowla nie jest prostą sprawą. Choć istnieją oczywiście organizacje kynologiczne o mniejszych wymogach hodowlanych, co niesie za sobą mniejsze koszty. Zalecam jednak przed zakupem psa sprawdzić wymogi hodowlane, czy np. psy dopuszczone do hodowli przechodzą testy, które są podstawą przy określaniu cech psychicznych psa, jeżeli nie to mogą być dopuszczone psy lękliwe lub agresywne. Czy poddawane są badaniom w kierunku dysplazji, co w przypadku braku często prowadzi do rozmnażania psów z tym schorzeniem, które jest przekazywane genetycznie.